‘Grenzen stellen’ – Colloquium Soevereiniteit – Toespraak

‘Grenzen stellen’ – Colloquium Soevereiniteit

De Loketten (Vlaams Parlement) – 15 september 2015

toespraak Gerolf Annemans

 

Dames en Heren,

Goede vrienden,

Wat een bijzondere eer is het, voor mij, om namens mijn partij, dit colloquium vanavond en in de aanloop naar vanavond, te hebben mogen voorzitten. Wat een eer om de krachtlijnen ervan op papier te hebben mogen zetten. Ik dank dus oprecht partijvoorzitter Tom Van Grieken, die mij hierom verzocht heeft, en ik dank vooral u allemaal hier, militanten en kaders van het Vlaams Belang, dat ik dit heb mogen doen. Het onderstreept nog maar eens – en ik hoop dat dat voor u allemaal eveneens het geval zal zijn – het onderstreept nog maar eens dat het Vlaams Belang de enige partij is en blijft die ooit mijn partij had kunnen zijn.

Want welke partij, vrienden, anders dan het Vlaams Belang, dan óns Vlaams Belang, welke politieke partij kan op de chaotische invasie van de afgelopen weken terugkijken, zonder zich te hoeven schamen over het verschil tussen haar woorden en haar daden?

Welke politieke partij heeft dit allemaal voorspeld en welke politieke partij heeft de maatregelen voorgesteld die de enige aanvaardbare oplossing zullen blijken te zijn? Welke politieke partij – met andere woorden – kan met opgeheven hoofd in de spiegel kijken, en met een gerust geweten aan de volgende generaties, over wat nu bezig is, het waardeoordeel overlaten over de waarheid. Geen enkele andere partij in dat Vlaanderen van ons, zal over immigratie en islam, een zuiver geweten kunnen hebben.

Neen, vrienden, geen enkele andere partij zou mijn partij kunnen zijn.

En ik voeg er meteen aan toe, laat ons dat ook maar zeggen: in de politiek is er net als in de Bijbel vreugde over de zondaren die zich bekeren en terugkeren. Natuurlijk kunnen ze onmogelijk met zoveel zijn als de honderdduizenden die vanuit de Middellandse Zee naar hier onderweg zijn, maar wel aangevuurd daardoor: ik zeg u, in de afgelopen weken zie ik en hoor ik dat er steeds meer zondaren opnieuw onderweg zijn naar onze partij! En ik voeg er aan toe: ze zijn allemaal welkom, want ze hebben gelijk!

Ze hebben gelijk, en ze komen net op tijd. Want ofwel gaat dit zo ongebreideld verder, ofwel organiseren we politiek het verzet. Want we staan op een historisch kruispunt. Wellicht zelfs op het kruispunt van de laatste kans. De waanzin slaat toe, zo lijkt het wel, en we moeten bepalen wat we er tegen doen. Ik herhaal, het zijn de dagen van de laatste kans.

Want het Europese continent verliest in sneltempo zijn verstand. Omdat het zo in de mode is, zal ik het in het Latijn zeggen, met een spreuk die zeer populair was bij de Romeinen: Quem Jupiter perdere vult, prius dementat. Als Jupiter, als de Goden iemand willen vernietigen, dan beroven zij hem eerst van zijn verstand.

Ik weet niet of u bij het bekijken van uw televisie, uw kranten, bij het beluisteren van uw radio, ook – zoals ik – het gevoel hebt gehad dat die invasie-berichtgeving, en de politiek-correcte smartlapperij die er op gevolgd is, of u ook het gevoel hebt gehad dat u in een kwalijk toneelstuk was terechtgekomen. Dat u, omdat uw verstand diep van binnen vindt dat dit toch allemaal niet echt waar kan zijn, dat u het gevoel bekroop dat dit allemaal slechts een cynische grap was van iemand die u in een videospelletje had neergezet.

Helaas is dit geen videospelletje, en helaas is dit geen toneelstuk. Wat zich nu afspeelt, is bittere dagdagelijkse realiteit. En niet alleen hebben wij deze realiteit voorspeld, wij hebben ook al twee, bijna drie decennia lang de enige menselijke oplossingen naar voren geschoven, tegenover een almacht van politieke partijen die onze grenzen en het beheer van onze grenzen hebben uitgeleverd aan de waanzinnig geworden Europese Unie.

Terwijl de burgers van ons Europese continent door hun politieke en journalistieke elites worden bedolven onder een puree van op den duur nietszeggend gemaakte woorden als democratie, vrijheid, vrede, gelijkheid, rechtsstaat, menselijke waardigheid, mensenrechten, minderhedenrechten, pluralisme, non-discriminatie, tolerantie, rechtvaardigheid, solidariteit, en noem ze maar verder allemaal op, al die woorden waarmee het stilzwijgen van de gewone burgers over die massale clandestiene inwijking van de honderdduizenden wordt afgedwongen, terwijl dus de stilte van de zwijgende massa oorverdovend klinkt, spreken wij.

Wij, dat zijn wij en onze bondgenoten in Europa, onze bondgenoten die samen met ons een klare, heldere en onverschrokken fractie hebben kunnen vormen in het Europees Parlement, tegen alle tegenkantingen in. Dat is de ENF-fractie met partners als de partijen van Michal Marusik uit Polen, Janice Atkinson uit Groot-Brittannië, Laurențiu Regeba uit Roemenië, Matteo Salvini uit Italië, Heinz-Christian Strache uit Oostenrijk, Geert Wilders uit Nederland, en – hier vanavond aanwezig – de voorzitster van de fractie, Marine Le Pen.

Het uur waarin wij leven, is historisch. Wat wij te zien krijgen, is wellicht de aanzet tot de meest massieve immigratiestroom, de grootste en de meest massieve vervanging van onze bevolking, van onze normen en waarden, de meest massieve poging, die ooit is geprobeerd. Dit gaat niet meer over “vluchten voor oorlogsgeweld” of over “menselijkheid” maar over het voortbestaan van onze cultuur. En de keuze moet nu gemaakt worden, op wellicht de laatste momenten dat een omkering, de laatste momenten dat een bundelen van het politieke verzet tegen de regeringen van vandaag nog mogelijk is. Al wat hierna volgt, zal anders helaas weinig nog met politiek te maken hebben, maar alles met geweld en voortschrijdende stadia van terreur, verval en uiteindelijk van burgeroorlog.

Ook de deze zomer binnen de Europese Unie uitgewerkte compromissen inzake de stabiliteit van de euro-muntzone zijn uitgedraaid op een massief en totaal buiten werking stellen van de democratie. Onze politieke leiders hebben in deze zomer van 2015 ongevraagd in het kader van hun noodmaatregelen nagenoeg alle sociaal-economische sleutels uit handen gegeven in één van de meest verregaande sluipende en geruisloze machtsoverdrachten uit onze geschiedenis.

Het gebeurt allemaal met een vanzelfsprekendheid die vragen oproept over het bedrog en de manipulatie waar onze Europese volkeren het slachtoffer van zijn. Soevereiniteit en zelfbestuur glijden weg als zand tussen onze vingers. En niemand doet iets. Behalve wij.

En dat is ook meteen de boodschap van vandaag.

De oplossing is niet méér Europese Unie. De Europese Unie is het probléém. En de oplossing is minder Europese Unie, opnieuw de macht aan de lidstaten, wat ons betreft aan de Vlaamse republiek.

Soevereiniteit, vrienden, beslissingsmacht, hoort bij het volk en nergens anders.

In een prachtig essay over grenzen, dat de Vlaamse filosoof en psycholoog Jacques Claes onder de erg mooie titel “Grenzeloos Begrensd” in 2013 publiceerde, wordt de wisselwerking geschetst tussen het “Binnen” en het “Buiten”, zowel van de mens als individu als van de mens in zijn huis, zijn taal, zijn natie. De grens met de buiten(wereld) blijkt een belangrijk deel van het bestaan te zijn, zonder dewelke geen ordening, geen veiligheid, geen cultuur en in wezen ook geen mens-zijn mogelijk is. Het zich-zelf zijn (de identiteit) is de start van een ordening die het leven met en naast anderen mogelijk maakt.

 

Wie daar geen gepaste aandacht aan schenkt, verliest als individu, en helaas – politiek gesproken – dikwijls als volk-in-zijn-geheel zijn greep op zijn soevereiniteit, op het zelfbestuur, het zelf besturen van zijn eigen toekomst.

Een volk kan – als het niet goed oplet en zich door politieke mooipraters in slaap laat wiegen – zijn zelfbestuur helemaal kwijtraken, en bijgevolg in het slechtste geval gedurende een groot deel van zijn geschiedenis bestuurd worden door vreemde en kunstmatige staatsverbanden.

Vlaanderen heeft in zijn geschiedenis dikwijls geslapen. Wellicht met uitzondering van de Guldensporenslag, de Boerenkrijg en van de 20 jaar dat Vlaanderen – in een historische opwelling van rebellie – van het Vlaams Belang zijn grootste politieke partij maakte en daarmee de Belgische machtscenakels voortdurend de stuipen op het lijf joeg, met uitzondering van die 3 momenten ging Vlaanderen heel zijn geschiedenis lang vooral helaas gebukt onder zijn eigen braafheid en volgzaamheid.

Ik kan mij nooit – als ik daar aan denk – ontdoen van een gedachte, die mij heel mijn politieke loopbaan lang heeft geïnspireerd en die zo prachtig samengevat werd in dat woord van de schrijver John Basil Barnhill: Where the people fear the government you have tyranny. Where the government fears the people you have liberty. Het Vlaamse volk wordt nu tijdelijk helaas niet meer gevreesd.

Twee kunstmatige staten, België en de Europese Unie besturen ons daarom nu. Overigens met de medewerking van handlangers uit onze eigen politieke klasse. Daarom vandaag: deze Vlaamse oproep tot verzet. Opnieuw: Grenzen stellen! En zelfbestuur.

Dames en heren,

Eerst voor België en daarna voor de Europese Unie laat ik nu het woord aan 2 fractievoorzitsters met topklasse. Overigens aan 2 dames met topklasse: Dames en heren, uw aandacht en uw warm applaus voor Barbara Pas en Marine Le Pen.

 

 


Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Misschien bent u ook geïnteresseerd in deze berichten:

1 reactie

  1. 16 september 2015

    […] gerolfannemans.vlaanderen/grenzen-stelle… […]