Enkele eerste beschouwingen vanuit het Europees Parlement

In een sfeertje dat nog het meest lijkt op dat van de eerste schooldagjes van destijds, zijn de meeste parlementen de afgelopen dagen bijeengekomen, meestal overigens om hun voorzitters en ondervoorzitters en dies meer reeds aan te duiden.

Dat was in het Europees Parlement in Straatsburg niet anders.

Zoals voorspeld is de hele “Spitzenkandidaten”-komedie uitgedraaid op een selfservice van de Europese topmandaten.

Even uw geheugen opfrissen.

Juncker, Schulz en Verhofstadt hebben tijdens de verkiezingscampagne een -wat ze zelf noemden- nieuwigheid gelanceerd, namelijk dat niet meer de lidstaten (zijnde de Raad van regeringsleiders) de voorzitter van de Commissie zouden aanduiden (zoals ze dat bij Barroso nog hadden gedaan) maar dat dat dus nu vanuit het Parlement (zogezegd) moest gaan gebeuren.

De drie lieten zichzelf door hun fracties aanduiden als de -zogezegde- kandidaten van het Parlement voor de post van chef van de Commissie. Verhofstadt voerde aldus campagne als Mister Europe in Vlaanderen.  Marianne Thyssen moest Juncker promoten, een handicap voor haar, al ziet het er naar uit dat Juncker haar trouw in het land van zijn tegenkandidaat Verhofstadt zal belonen met een toppost in de Commissie. Niet dat ik het Marianne Thyssen misgun, want ze is een vlijtig EVP-lid al heel haar leven en ze zal dat technisch gesproken wellicht nog niet slecht doen ook. Maar daar gaat het dus niet om.

Waar het om gaat is dat die “Spitzenkandidaten” (zoals ze in Duitsland werden genoemd) in feite zichzelf hebben benoemd in iets wat nadien op gewoon niks anders kon uitdraaien dan een berg lekkers voor alle drie zonder dat iemand hen dat nog kon afpakken.

En zo geschiedde.  Na de verkiezingen kwamen de regeringsleiders bijeen en na enkele pogingen om toch nog iemand van een voldoende bekwaamheidsniveau of bijvoorbeeld een vrouw naar de Commissie te sturen, droegen de lidstaten om van het gezaag af te zijn  gewoon zoals voorzien de EVP-kandidaat Juncker voor. Ik twitterde dat daar alvast 1 belangrijk voordeel aan verbonden was namelijk dat Juncker nu een reuze dienstwagen zal hebben met chauffeurs zodat hij niet zelf achter het stuur van een auto moet kruipen, iets waar hij in de regel tegen de middag aan al niet meer toe in staat schijnt te zijn.

Tweede grote post, het voorzitterschap van het Europees Parlement, ging zoals eveneens te voorspellen viel naar Schulz, de socialist die is zoals hij er uit ziet.  Een hatelijk figuur en   van een politieke correctheid die ik nog nooit bij een parlementsvoorzitter heb aangetroffen.  Hij bestond het bij zijn inleidingsspeech een resem parlementsleden op te noemen die hij te vuur en te zwaard zou gaan bekampen omdat ze niet passen in het kraam van de huidige Europese Unie.

Wat er voor de derde spitsbroeder, Verhofstadt en zijn liberale partij uit de snoepkast zal vallen is vooralsnog niet duidelijk. Dat moet nog komen en we zullen wellicht volgende week al kunnen zien hoe het zit met de commissievoorzitterschappen en ondervoorzitterschappen. Maar het kan zijn dat de hoofdprijs pas over enkele maanden of jaren tevoorschijn komt. Verhofstadt moest in de #jobs4boys zoals deze komedie op twitter werd genoemd, natuurlijk een toontje lager zingen want  zijn liberalen hebben het in deze verkiezingen een pak slechter gedaan dan verhoopt en dus is hij niet meer de derde grootste in het Parlement. Het liberale snoepgoed zal dus iets subtieler moeten verpakt worden… Une affaire à suivre. Wordt vervolgd.

Wat Verhofstadt wèl nog hevig deed (breed armenzwaaiend zoals ik dat nog ken van in de Kamer) is de lof staan zingen van wat hij de verdere “Europese integratie” noemt. Het gebouw en de zittingzaal van het Parlement is een kathedraal gelijk. In het midden van die kathedraal staat de hogepriester Verhofstadt. De Savonarola van het Europese geloof. En dat geloof heeft alles van een echte religie.  De dogma’s zijn menigvuldig maar de meeste zijn welbekend. Europa is gelijk aan de Europese Unie en haar instellingen.  De Europese unie zorgt voor vrede en welvaart en een positieve immigratie. Niemand anders kan beter voor vrede en welvaart en voor onze grenzen zorgen dan de Europese Unie.

Ook de belangrijkste zonden tegen het Europese geloof zijn bekend. Wie twijfelt aan de dogma’s is een zondaar. Hij of zij wordt beticht van discriminatie, racisme, populisme, enggeestigheid, terugplooien op het eigen ik, kortzichtigheid en egoïsme.

Verhofstadt kwam dit ten behoeve van de stad en de wereld nog eens allemaal onderstrepen, met als conclusie dat er maar 1 weg is en dat is de weg naar de verdere integratie zijnde het wegvloeien van macht van de Europese lidstaten en volkeren richting de Europese Unie. Bedoeling was duidelijk: wie het spelletje van de Spitzenkandidaten, als een zelfbediening van topjobs dierf bekritiseren, kreeg de hele religieuze zwik over zich heen, verwoord door Verhofstadt die in feite laconiek kwam toegeven dat hij in de combine zit.  Een soort tripartite op Europees vlak: christendemocraten, sossen en hij.

Of dat een voorafbeelding is van de Belgische coalitie, laat ik in het midden. In België is het parlementsvoorzitterschap voorlopig naar Verhofstadts bloedsbroeder Dewael gegaan, een eer die Verhofstadt hier dus aan zijn neus zag voorbijgaan.

Dit alles geschiedt dus tegen de achtergrond van een verkiezing die wel toch historisch mag worden genoemd. Want hoewel in Vlaanderen de EU-kritiek nog een klein kasplantje is, staat in de rest van Europa het hele kot op stelten.  Om te beginnen is gaan stemmen voor de Europese verkiezingen een bezigheid van een minderheid geweest.  In sommige Oost-Europese landen kwam niet eens 15 procent van de kiezers opdagen. Als die thuisblijvers zichtbaar zouden zijn in het Europees Parlement, dan zou tweederde van de zetels leeg blijven. Bovendien zijn in grote en belangrijke lidstaten EU-kritische mensen naar het Parlement gestuurd in voorheen nog nooit geziene aantallen.

Een gigantische taartpunt van het halfrond wordt nu bevolkt door mensen die de federale logica van Verhofstadt afwijzen en een andere Europese Unie willen, meer aangepast aan wat Europa in wezen eigenlijk is namelijk een continent van verscheidenheid.

De macht in de Europese instelling behoort de lidstaten toe. Europese instellingen moeten (ten hoogste) een forum zijn van samenwerking, ontmoeting en coördinatie van lidstaten. Het zwaartepunt moet dus bij de Raad liggen, waar de lidstaten aan tafel zitten met hun staatshoofd of hun regeringsleider. De commissie zou louter een secretariaat van die Raad mogen zijn dat wat voorbereidend werk doet en dus zeker geen politiek orgaan.

Wat met die Spitzenkandidaten-komedie eigenlijk gebeurd is, is dat de federalisten in het Europese Parlement zijn gaan samenspannen met de federalisten in die Europese Commissie en nu de Europese instellingen onder voogdij zijn gaan brengen van henzelf en van hun EU-federalistische geloof.

En net als vroeger in mijn carrière krijgen wij -met hoevelen wij ook zijn- ook nu weer te horen dat er met die duizelingwekkende aangroei van EU-kritische stemmen geen rekening zal worden gehouden omdat er “nog altijd een meerderheid” voor de tripartite van EU-federaal denkende machthebbers heeft gestemd.

Geen wonder dan ook dat in deze eerste week alles gewoon hetzelfde is gebleven.  Vooraan zit weer net als voorheen de hatelijke Schulz. Aan het hoofd van de Commissie zit weer een EU-federale jaknikker die door de EVP is aangeduid. En Verhofstadt staat daartussen het applaus-orkest te leiden in de richting van de Verenigde Staten van Europa. The ever closer Union. De steeds verder geïntegreerde Unie.

Aan het begin van de eerste zitting werd in de kathedraal door een strijkorkest een stuk uit de 9de van Beethoven gespeeld.  Nadien is er her en der groot misbaar gemaakt over het feit dat ik samen met vele anderen niet ben rechtgestaan daarvoor. Dat stuk uit de 9de wordt hier in deze kringen namelijk behandeld als “een volkslied”. Typisch overigens voor de half religieuze sfeer waarin de verstaatsing van de Europese instellingen (bewust) wordt verward met volkse identiteit.

Wij Vlaams-nationalisten kennen dat van België. Een kunstmatige staat brengt niet veel goeds voort. Het kunstmatig promoten van namaaksymbolen: daar kan ik niet aan meedoen. Uit respect voor de muzikanten heb ik mijn achterkant niet naar hen gedraaid, zoals de Farage-fractie deed. Ik heb gedaan wat ik altijd doe bij een mooi concert.  Zittend aandachtig blijven luisteren.


Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

You may also like...